Terug naar de archiefindex: hier

Naar de archiefsite: hier

1953-1959 - Overzicht

Archief

Periode 1953-1959
Deel 2.9 - Een waterdicht plan

Archief

Schade aan het terrein

De brug wordt uiteindelijk teruggevonden bij Dhr. Schelling. Ook de banken zijn in zijn tuin, bij de bushalte, aangespoeld. De ballen drijven nog rond maar zijn reeds gesignaleerd. De doelnetten bevinden zich bij Jan van der Merwe. Wat betreft het terrein en de kleedruimte zal moeten worden afgewacht. Hier kan pas iets aan worden gedaan zodra alles is opgedroogd. "Zodra het veld droog is kunnen we omkleden in de woonkamer van van der Jagt of in de vestibule van de school en zolang de junioren niet kunnen trainen hoeven ze ook geen contributie te betalen".

In eerste instantie wordt er laconiek gereageerd op de schade die is aangericht door de watersnood. Even wachten tot alles droog is, flink wat werk verzetten en dan weer voetballen. Het bestuur ontvangt een schrijven van de KNVB met het verzoek de geleden schade op te geven. De materiele schade voor de vereniging valt echter bijzonder mee. Het terrein is immers van Dhr. Andeweg en de kleedruimte (de schuur) is eigendom van Bas van der Jagt.

Rechts: de schuur van vd Jagt.
Onder: doel 1 in het water. Rechtsonder: doel 2 in het water.

De schuren van vd Jagt en Andeweg werden zwaar beschadigd. Het voetbalveld staat volledig onder water.

Nadat het terrein volledig is opgedroogd wordt de ernst van de situatie duidelijker. Het terrein is verzakt en bedekt onder een enorme laag slib. De omrastering bij de slootzijde is door Rijkswaterstaat verwijderd. Dhr. Aafjes komt melden dat er minimaal acht meter zal worden afgegraven van het veld (het werden er uiteindelijk twaalf) om de doorgebroken dijk (de aanwaska, achter het doel) te herstellen en te verstevigen. Door dit graafwerk past er niet eens meer een voetbalveld tussen de twee dijken.

Er is dan reeds contact opgenomen met de Gemeente voor een oplossing, we moeten echter geduld hebben. De ongerustheid neemt toe: "Het kan nog wel een jaar duren voordat we weer op ons terrein kunnen spelen", "Het terrein is geen discussie meer, we zijn het voorgoed volledig kwijt", "We moeten nu geen overhaaste maatregelen nemen".

Archief

Hoe nu verder?

In april 1953 ontvangt V.V. Piershil een schrijven van de Goudswaardse Boys. De Boys stellen voor te fuseren. In het eerste van Goudswaard spelen vier Nieuw-Beijerlanders die binnenkort op hun eigen dorp gaan spelen. Door dit verlies vreest Goudswaard te weinig spelers over te houden om zich in de tweede klasse te kunnen handhaven. Het bestuur van Piershil vreest echter niet alle leden voor dit plan te kunnen vinden. Ook bestaat het gevaar dat de fusieclub ooit weer gesplitst moet worden zodra er weer een terrein beschikbaar komt in Piershil. Ook is men angstig voor de ligging van het terrein van de Goudswaardse Boys. Het spelen aan de oevers van het Spui biedt weinig garanties voor de toekomst. Het volgende reddingsplan lijkt te worden gevonden in de sloot aan het einde van het terrein. Door het dempen van de sloot en het aanbrengen van buizen kan er behoorlijk wat ruimte worden gewonnen. Hierdoor past er weer een voetbalveld tussen de dijken. Dhr. Aafjes van Rijkswaterstaat neemt dit op met zijn superieuren. De projectleiders vrezen evenwel dat deze werkzaamheden te veel grondwerking veroorzaken. Tevens wil men grond uit die sloot gaan gebruiken om de dijk te versterken. Het is uiteindelijk Dhr. Aafjes zelf die met het ultieme plan lijkt te komen: "wanneer jullie besluiten het veld overdwars te plaatsen zullen wij dit volledige terrein egaliseren". Het enthousiasme van het bestuur over dit plan staat echter haaks op de reactie van Dhr. Andeweg en de laatste kans op voortbestaan is hiermee verkeken. De plannen zijn op, de energie daarentegen nog niet.

In juli 1953 speelt Piershil tegen Goudswaardse Boys. De volledige opbrengst van dit duel wordt aangewend voor het herstel van eerste elftal speler Bas Groenendijk. In totaal zal uiteindelijk fl. 100,- worden aangewend voor het herstel van Bas. V.V. Piershil schrijft ook gewoon in voor de competitie van 1953-1954. Aan Goudswaard en Nieuw-Beijerland wordt verzocht om daar voorlopig de thuiswedstrijden te mogen afwerken. Er wordt geen juniorenelftal ingeschreven omdat we geen dispensatie krijgen voor een aantal leden onder de twaalf jaar. Hierop wordt besloten om maar veel vriendschappelijke wedstrijden te organiseren voor onze jeugd.

Op 13 januari 1954 bezoekt voorzitter Bijl de burgemeester van Piershil. De penibele toestand van de vereniging wordt besproken. We kunnen op geen enkel rampen-, adoptie- of noodfonds een beroep doen. Ook de speciaal aangestelde schadecommissaris is door ons niet ingeschakeld. Dit zou vermoedelijk ook weinig hebben opgeleverd. Cor Veerman, wiens huis en inboedel volledig door het water werden vernietigd, moest tot in den treure aan dit heerschap duidelijk maken 'dat hij water had gehad'. "had ik verdomme op de Coolsingel moeten aanspoelen?", briest Cor Veerman.

Archief

Het einde

Tegen beter weten in wordt er in februari 1954 een nieuw bestuur gekozen: J. Verhulp (Voorzitter), Dhr. J.A. van der Merwe (Penningmeester), J. Kok (Secretaris), J.H. van der Waal (Adjunct), G. van 't Hof (Bestuurslid), A. Gebuijs (Bestuurslid) en B. Dubbeldam (Aanvoerder eerste elftal). De elftalcommissie blijft bestaan uit D. Dubbeldam, J. Verhulp en J.G. den Dekker. Als plaatsvervanger van de aanvoerder wordt Bram Lagerwerf gekozen. Bram en Bas Meinster verklaren ook dat de boeken in orde zijn; de kas der senioren bedraagt fl. 218,08 en die der junioren fl. 106,70. Nadat duidelijk is geworden dat er voorlopig niet zal gevoetbald in Piershil worden de palen van de afrastering van het terrein verkocht: fl. 0,75 voor de goede en fl. 0,40 voor de palen zonder betonnen voet. De doelpalen en beugels worden opgeborgen bij Jan van der Merwe en in samenspraak met het bestuur van de kleuterschool wordt ook de brug veilig opgeborgen. Het bestuur en andere direct betrokkenen blijven ook in de jaren die volgen hard nadenken over een oplossing. Verschillende plannen passeren de revue, allen sneuvelen vanwege de hoge kosten.

Na de watersnood lijkt het alsof, door de vernielingen aan het terrein, de vereniging geen toekomst meer heeft. Een aantal spelers gaat bij de Goudswaardse Boys voetballen zoals is te zien op deze foto van een gelegenheidselftal, een mix van senioren en jeugdspelers.

Vlnr: Arie van Zanten, Cok Burik, Wim Achterberg, Jan van der Heiden, Adrie Groenenberg, Jaap Benjert, Jaap Tuk en Jaap van den Hooven (voorzitter Goudswaardse Boys); zittend vlnr: Jan van Lijnschoten, Engel Achterberg, Hans Groenenberg, Hannes Sintmaartensdijk en Jan Achterberg.

Klik Hier voor een vergroting.

Archief

De speelweide

In 1955 wordt de 'commissie tot het inrichten van Speel- en Sportweide' in het leven geroepen. Deze commissie organiseert activiteiten om de aanleg van een Speel- en Sportweide te kunnen financieren. In november 1955 ontvangt secretaris Jan Kok toestemming tot het houden van een verloting. Uiteindelijk worden er 2000 loten verkocht à fl.0,25. De prijzen van de loterij worden tegen kostprijs beschikbaar gesteld door de plaatselijke winkeliers. De netto opbrengst van de loterij bedraagt fl. 332,73. Dit geld wordt vervolgens gebruikt voor het inrichten van een bazaar in Piershil. Aan 19 dames in Piershil wordt een schrijven gestuurd met het verzoek aan de bazaar mee te werken. Deze dames verenigen zich op 19 januari 1956 in een comité. Ook worden er door dit damescomité emmertjesacties en oliebollenacties georganiseerd. In de bakkerij van Bezemer wordt op 1 dag 400 pond bloem verbakken. De opbrengsten komen geheel ten goede aan de voetbalvereniging.

Verleende vergunning.

Geachte Mevrouw,

Het is U waarschijnlijk bekend, dat er in Piershil een comité is gevormd, dat zich ten doel stelt in onze gemeente de beschikking te krijgen over een speel- en sportweide. Reeds werd een verloting gehouden, waarvan de baten aangewend zullen worden voor het inrichten van een bazaar, welke a.s. zomer gehouden zal worden.

Het gemeentebestuur juicht dit initiatief ten zeerste toe. Het ligt in de bedoeling op deze bazaar een textielstand in te richten. Hiervoor en voor diverse andere attracties is de hulp van U onontbeerlijk.

Mogen wij op Uw medewerking rekenen?

Om tot een regeling van diverse zaken te komen, nodigen wij U hierbij uit voor een vergadering op Donderdag 19 Januari a.s. des avonds 7u.15 in de Openbare Lagere School.

Archief

Een verlaten voetbalveld

Deze foto werd gemaakt vanuit de kerktoren in april 1957 door de opzichter Jan Hooghart. Links achter maakt het terrein van VV Piershil een desolate indruk.

Archief

Zou het dan toch...?

In juni 1956 wordt in de schuur van Tinus Bergeijk een bazaar georganiseerd. De opbrengst bedraagt maar liefst fl. 3715,62. Omdat de speelweide al fl. 4000,- van het rampenfonds heeft ontvangen willen de dames al het geld aan de voetbalvereniging schenken. Burgemeester Vries moet tenslotte als 'scheidsrechter' optreden. Uiteindelijk gaat fl. 700,- naar de speelweide en de rest naar de voetbalvereniging. De commissie bedankt de Gemeente voor de verleende toestemming maar zegt het te betreuren dat de opbrengsten naar de Bank gebracht moeten worden en niet direct voor de bestemde doeleinden gebruikt kunnen worden.

In deze periode komt er ook nog een andere optie ter tafel. Op het terrein van Bosman Molenbouw is nog wel plaats voor een voetbalveld. Het enthousiasme van Dhr. B. Bosman gaat zelfs zover dat hij een heuse maquette toont aan het bestuur. Een prachtig complex compleet met zwembad wordt aangeboden voor een huurprijs van fl. 1000,- per jaar.  Op het moment dat het bestuur het huurcontract wil gaan ondertekenen heeft Dhr. Bosman zich echter bedacht. Jaren later wordt op dit terrein een nieuwe fabriek gebouwd. Ondanks alle verdere inspanningen kan er geen geschikte locatie voor het nieuwe terrein worden gevonden. Eind jaren vijftig zijn de werkzaamheden in het kader van de Deltawerken inmiddels zo ver gevorderd dat de status van enkele dijken begint te wijzigen. In Piershil komt er een einde aan de open verbinding tussen de haven en het Spui. Tot grote Piershilse vreugde blijkt dan ook dat die enorme dijk aan het einde van ons terrein (aanwaska) de status 'waterkerende dijk' is kwijtgeraakt.

De bestuursleden o.l.v. voorzitter Bijl zitten tijdens de vergaderingen weer op het puntje van hun stoel. Het terrein moet wel geëgaliseerd worden en dat is erg duur. Ook die dijk moet verdwijnen. Het bestuur wordt behoorlijk opgezweept door de plaatselijke politieagent van den Ban en Dhr. Hagoort. Zou het dan toch...?

Periode 1953-1959
Deel 2.9 - Een waterdicht plan